de zondagse dienst is een ontmoeting met God

In het Nederlands Dagblad van 22 december 2018 stonden drie stukken die mij positief raakten. Het eerste was het stuk van Karel Smouter die zich na een pauze van 7 jaar weer in heeft geschreven bij een kerk. Het tweede het artikel over Hans Schaeffer met als titel ‘Liturgie gaat om doen, niet om denken’. En het derde was het artikel over de zieke Hans Eschbach die terugblikt op zijn werkzame leven. De zondagse dienst is een ontmoeting met God, dat komt in al die artikelen naar voren.

Laat de jongeren los

Smouter deelt wat gedachten over zijn terugkomst naar de kerk. En over het feit dat hij zich toch wel verantwoordelijk voelt om te helpen de kerk in stand te houden. Heel nuchter schrijft hij vanuit zijn eigen ervaring van ‘jong zijn’ dat het waarschijnlijk goed is om de jongeren gewoon los te laten.

Het loslaten wat Smouter bedoelt gaat overigens niet over het loslaten in de zin van ‘laat hen maar gaan’. Maar meer in de zin van ‘laat hen maar’. Laat hen maar hun eigen ding doen. De dingen die passen bij hun leeftijd, ook als het bijna als heiligenschennis lijkt in een oud kerkgebouw.

Dit loslaten sluit wel aan bij veel wat je over jongeren kunt lezen. Jongeren willen graag zelf ontdekken wat waardevol voor hen is. En het zelf ontdekken gaat vaak beter in een nieuwe omgeving met zelfgekozen mensen.

Niet te gek doen voor de jongeren

Dit sluit ook aan bij wat we vaker lezen (en ik ook vaker schrijf): draai je niet in bochten om aan te sluiten bij de jongeren. De ene ‘leuke’ dienst of activiteit na de andere geeft jongeren waarschijnlijk alleen keuzeproblemen. En in het slechtste geval ook loyaliteitsproblemen: ze doen zo hun best, nu kunnen we toch niet weggaan. Geef hen de vrijheid om zelf te experimenteren en zorg dat je er bent als ze je nodig hebben.

Denk dat de boodschap van het loslaten ook gaat over de manieren hoe we naar jongeren kijken. We moeten niet te bang zijn om de jongeren te verliezen. Veel activiteiten en jongerendiensten jongeren zijn eigenlijk preventieve maatregelen om de jongeren voor de gemeente te behouden. En dus werkt het niet, want de jongeren prikken daar wel doorheen. Het moet ons om het ‘zielenheil’ gaan van de jongeren, niet om de ledenaantallen.

Stevige basis om op terug te vallen

Misschien denk je nu: hoe kan je in een eerder blog schrijven dat je de jongeren en jonge gezinnen in alles prioriteit moet geven en nu dat je de jongeren los moet laten. Spreek je jezelf niet tegen?

Nee, dat denk ik niet. Dit sluit nog steeds aan bij mijn gedachten over het doelgroepdenken in de gemeente. De prioriteit wordt zichtbaar in die stevige terugvalbasis.

Als wij binnen de samenkomsten aansluiten bij Gods plan met ons leven en met onze eigen levensvragen en ervaringen met God, dan is dat ook aantrekkelijk voor jongeren. Dat geeft een basis om naar terug te keren. Dat zal hen uiteindelijk niet loslaten. Dan is een zondagse dienst een ontmoeting met God.

En ja, als je nu in een gemeente bent die tevreden is met de status quo, laat de jongeren dan zeker los. Niets is dodelijker voor een gemeente dan slapende mensen op de achterbank. Laat ze gaan! En zoek zelf ook een plek waar je gevoed kan worden. “Zo zijn we nu eenmaal” is geen goed argument en ‘zo doen we het nu eenmaal’ is nog erger. (lees dit blog) Hou ze dan niet bezig met jongerendiensten en andere verzachtende manipulatieve activiteiten.

Liturgie draait niet om denken, maar om doen

Dat brengt mij naar het artikel over Hans Schaeffer waar onder andere dit te lezen valt: “In gesprekken met voorgangers en bij cursussen probeer ik erop te focussen dat liturgie meer is dan uitleg en informatie. Het gevaar is namelijk dat de liturgie een nadenken over de Schrift en het leven wordt, waar we antwoorden op zingen. Terwijl in de oude kerk liturgie niet draait om denken, maar om doen: we aanbidden, we zingen, we horen. De eredienst is een ontmoeting met God, geen praten over God.”

Denk jij ook wel eens ‘waarom moet ik hiernaar luisteren’ als je in de samenkomst zit? Ik wel: De spreker/dominee wil graag kennis overdragen die ik op dat moment helemaal niet nodig heb. Veel mensen luisteren naar zulke preken en zeggen dan achteraf: ‘Misschien was het goed voor iemand anders’ of ‘je kan ook iets hebben aan de liederen’. Op zich is het waar, maar ik denk dat het eigenlijk een poging is om te zeggen: doe niet zo moeilijk, morgen hebben we het nergens meer over. Als Jezus sprak was het zinnig, boeiend en leerzaam voor iedereen.

Dat was dan waarschijnlijk een dienst die (ongetwijfeld Bijbels verantwoord) ging óver God. Er was geen ontmoeting, geen interactie. De diensten waar ik het steeds over heb zijn ontmoetingen met God. Die zijn aansprekend voor iedereen en bevatten automatisch alleen mooie liederen waarmee jongeren en ouderen stem kunnen geven aan wat in hun hart leeft.

Laat ze avonturen beleven met God

Het gesprek met Hans Eschbach, die aan de wieg stond van het Evangelisch Werkverband, raakt mij in de eerste plaats omdat het gaat over een man die weet dat het einde van zijn leven nadert. Het raakt mij omdat zijn werk gekenmerkt werd door een verlangen naar geestelijke vernieuwing. In het laatste stuk zegt hij: “Ik vind het de zonde van de kerk dat we de indruk hebben gewekt dat kerk-zijn duf is. Tegen jongeren zeg ik: ga op avontuur met God (…) Laat ze avonturen beleven met God, dan wordt het geloof ‘live’, dan wordt het echt. Droge theoretische preken hebben we genoeg gehoord, schep ruimte in de liturgie om mensen te laten getuigen wat ze met God hebben beleefd. Kan er niemand getuigen, stel de vraag: wat doen we fout, moeten we ons verootmoedigen?”

Dit raakt mij hierin: hij heeft het geestelijk welzijn van die jongeren op het oog. Hij gunt hen een levend geloof en zelfs avonturen met God. Hij ziet het nut van voorbeelden en (geloofs)helden voor de jongeren. En wat mij het meest raakt is dat hij lijkt te zeggen: sorry jongens, zo was het niet bedoeld.


De zondagse dienst is een ontmoeting met God

De rode lijn in deze drie artikelen is voor mij verwoord in de kop hierboven. Je kent hopelijk ook wel die diensten waar je in alle stilte naar buiten liep terwijl je elkaar in de kijkt en beiden denkt: wow, God was hier! Aan samenkomsten die dit voor ogen hebben wil ik van harte meewerken. Jij?

  • Welke van jouw talenten zou jij willen inzetten in jouw gemeente?
  • Geloof jij dat God een plan met jou heeft en dat Hij iets door jou heen te zeggen heeft?
  • Zit jij nu in de gemeente waar je moet zijn?
  • Ontmoet jij God in de diensten die jij bezoekt?


volg mij!

Chiel Voerman

Freelancer en communicatiemedewerker at Chiel Voerman en Stuk Verder Schrijven
Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil losmaken, maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken. Kijk ook op www.stukverderschrijven.nl
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  • 8
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *