was ons hart niet brandende in ons? De stem van God, kriebel in je buik

Ooit schreef ik een stukje over de Emmaüsgangers. Helaas staat het stukje niet meer op mijn schijf waar ik de andere eigenwijze jeugdige columns heb opgeslagen. Jammer is dat. Gisteren moest ik denken aan die column omdat de preek precies ging over dat stuk waar ik toen ook over schreef: Was ons hart niet brandende in ons?

Het verhaal staat in Lucas 24 :

En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, terwijl Hij onderweg tot ons sprak en ons de Schriften opende?

En ik schreef toen over dat brandende gevoel dat ik wel herkende. Vaak ook achteraf, net als de Emmaüsgangers. En ondertussen zijn de gedachten hierover wel verder ontwikkeld. Ik ben benieuwd wat jouw ervaringen er mee zijn.

God is bij jou aan het zijn

We zeggen vaak dat je God moet zoeken in de stilte. En inderdaad is dat de manier waarop Jezus zijn Vader ook vaak zocht. Hij ging alleen de bergen of de woestijn in en sprak met zijn Vader en luisterde naar zijn stem. Vroeger zocht ik vaak de weg van God en ik dacht dat dat hetzelfde was als het luisteren naar God’s stem. Maar misschien is dat wel helemaal niet hetzelfde. God heet ‘Ik Ben” dus bij hem gaat het helemaal niet om iets ‘doen’ of iets ‘vinden’. Het gaat om Zijn.

Als je met God wilt leven dan IS God bij jou aan het ZIJN. Hij is actief aanwezig in je leven omdat Hij een levende God is. Paulus noemt het zo: Niet meer mijn IK, maar Christus leeft in mij. Hij wil jouw hart veranderen zodat je een volwaardig burger van Zijn koninkrijk kan worden. En dat begint volgens mij hier op aarde al: Hier mogen we doen wat God ons te doen geeft> maar daarvoor moeten we eerst ZIJN wie we door de Heilige Geest mogen ZIJN.

Gisteren tijdens de startzondag liepen we een Emmaüswandeling. Dat is een manier van bidden en samen zijn waarin je je open stelt voor Gods aanwezigheid. Stil zijn en luisteren en antwoord geven. Hier zie je overigens hoe zo’n wandeling er op de heide uitziet.

Ken jij dat brandende gevoel?

En daar komen we bij dat brandende gevoel. Misschien herken jij het wel als een tinteling, een idee dat ineens binnenkomt. Of wellicht schuif jij het weg onder intuïtie. Ik geloof er heilig in dat dat brandende gevoel de stem van God is. Ook als je er niet dagelijks om vraagt kan God zo’n gevoel in je leggen. En dan na afloop zeg je net als de Emmaüsgangers: Was mijn hart niet brandende in mij?

Maar ik geloof ook dat dat brandende gevoel steeds vaker voorkomt als je iedere dag heel bewust zou vragen:”Heer God, zet mij in het midden van uw wil! Laat ook vandaag stromen van levend water uit mijn binnenste stromen“.

Tijdens gesprekken met jongeren is het vaak gebeurd dat ik een soort kriebel kreeg. Een soort zenuwachtig gevoel in mijn buik. En als ik dan ging zeggen wat ik dacht dat ik zeggen moest kwam er vaak een ‘doorbraak’ in het gesprek. Ineens ging het over het onderwerp waar het over moest gaan. En ik vond dit bijzonder en dacht dat het mijn intuïtie was. Maar ik leerde in gesprekken met anderen dat dit waarschijnlijk de stem van God is die past bij mijn werkzaamheden.

Ken jij dat brandende gevoel? Vertel eens?

Heb jij de manier waarop God door jou heen werkt al ontdekt?

volg mij!

Chiel Voerman

Freelancer en communicatiemedewerker at Chiel Voerman en Stuk Verder Schrijven
Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil losmaken, maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken. Kijk ook op www.stukverderschrijven.nl
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

4 thoughts on “Was ons hart niet brandende in ons?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *