Twee kerken gaan fuseren, een paringsdans?

Twee kerken gaan fuseren, de NGK en de GKV. Op dit moment zijn er in allerlei plaatsen soort paringsdansen aan de gang: hoe komen twee kerken die uit elkaar zijn gescheurd in 1966 weer bij elkaar? Op ‘landelijk niveau’ (dat niveau waar de NGK niet zo van houdt) is besloten deze fusie in te zetten. Aan het einde van dit blog stel ik een vraag.

Waar ging het ook alweer over?

De Barneveldsekrant heeft het opgetekend uit de mond van ds. Ad de Boer:  ,,Het ging om een breuk tussen aan de ene kant mensen die de regels van het kerkverband heel strikt wilden toepassen. Voor hen was de gereformeerd-vrijgemaakte kerk de enige ware kerk van Christus in Nederland. Aan de andere kant bevonden zich mensen die daar wat soepeler in waren. Zij verwierpen die exclusieve claim en wilden graag samenwerken met christenen uit andere kerken: in de politiek, de omroep en het onderwijs. Een verschil was ook de interpretatie van de belijdenissen van de kerk: de Heidelbergse Catechismus, de Nederlandse Geloofsbelijdenis en de Dordtse Leerregels. Mag je op onderdelen daarvan vanuit de Bijbel kritiek hebben en, zo ja, wanneer wel en wanneer niet?”

Een indrukwekkend artikel overigens, wel de moeite waard om even te lezen vooral omdat eruit blijkt dat de breuk veel consequenties had, zelfs op politiek gebied.

Verzoening en vergeving

Door, voor, tijdens en na de breuk is veel mensen pijn aangedaan. Het buitensluiten van een groep ‘andersdenkenden’ op zich is al traumatisch. En ook de kinderen van de kerkmensen die 1966 bewust hebben meegemaakt zijn hierin geraakt. Onder al die kerkmensen die nu toenadering (moeten) zoeken zit veel pijn. Soms eigen pijn, soms pijn vanuit loyaliteit.

In mijn kerk valt nu de nadruk even op onderlinge verzoening en vergeving. Fijn dat vergeven iets is wat we zelf in de hand hebben. Als jij kwaad bent op een ander omdat hij je pijn heeft aangedaan ligt het in jouw eigen macht om die ander te vergeven. Of de ander inziet dat hij vergeving zou moeten vragen is in principe niet belangrijk. Al is vergeven een stuk gemakkelijker als een ander om vergeving komt vragen. Want dat is tegelijk de eerste stap richting verzoening: hoe gaan we dan nu weer op een volwassen manier met elkaar om?

Ik ben 11 jaar na 1966 geboren en in die zin weet ik niets van de scheuring. Ik was er niet bij, mijn ouders waren in die tijd nog onschuldig en van mijn grootouders weet ik eigenlijk niet veel.  Tijdens catechisatie frustreerde ik mijn dominee steevast door in te gaan op de rol van de synode: volgens hem had de plaatselijke kerk het ‘hoogste gezag’ maar steeds weer bleek dat de synode toch wel het meeste recht van spreken had. Dus ik gaf aan dat we dus eigenlijk synodaal waren. Terwijl we eigenlijk NGK hoorden te zijn, want die doen ook echt dat de plaatselijke kerk het laatste woord heeft. Hij kon daar niet zo goed tegen, flauw van hem. En flauw van mij. Ik had toen al het idee dat een paar mensen de dienst uitmaakten en dat de rest van de kerk er als het volk van Israël domweg achteraanliep. Gaan we liedboek zingen? Prima, doen we dat. O, uit een groen boekje, prima.

Breuken waren er niet voor niets

Ik begrijp het heel goed dat er breuken zijn geweest in de kerkgeschiedenis. Zelf kan ik prima overweg met mensen die heel anders in het leven staan. Maar op momenten dat er gezaghebbende woorden gesproken worden waar ik op vlakken anders over denk, dan krijg ik het moeilijk. Het is heel menselijk dat we het liefst omgaan met mensen die op grote lijnen ‘hetzelfde’ zijn als wij zelf. En als je steeds een preek moet aanvullen of moet herschrijven in je hoofd moet je meer moeite doen om voeding, troost en aanmoediging te ontvangen.

Pas was ik op een begrafenis en dacht ik: zou deze dominee ook geloven dat we nu al in het koninkrijk van God leven en dat alles wat we hier doen al waardevol is? De dood en hemel lijken wel een einddoel op zich. Terwijl God toch echt een wereld vol levende mensen had geschapen omdat Hij dat wilde. Maar zo’n begrafenis is een bijzonder moment, een eenmalig moment en ik laat het weer los. In sommige andere kerken kom ik vaker en dan mis ik bijvoorbeeld het geloof dat we geheiligd zijn in Christus en niet alleen zondaren. Ik zou daar niet iedere zondag kunnen zijn.

Ik begrijp dat je op een gegeven moment leegloopt en dat je dan vertrekt.

Twee kerken gaan fuseren: Aandacht voor de kerkverlaters

In het hele proces van fusie is aandacht voor de pijn van de mensen die erbij betrokken waren. En dat is fijn. Maar mag er ook aandacht zijn voor de mensen die heel bewust zelf vertrokken zijn uit de kerken GKV en/of NGK? Zelf mis ik die aandacht geloof ik wel en soms geeft dat ook onrust: wat als die fusie echt doorgaat? Ik ben niet voor niets uit de GKV weggegaan! Zijn we dan weer terug bij af? Zit ik hierop te wachten? Hoe komen die twee culturen ooit bij elkaar? In de NGK is het ook niet alles, maar bepaalde condities vind ik heel prettig vergeleken bij de GKV (in de tijd dat ik daar nog was, ja dat is wel 20 jaar geleden dus er kan van alles gebeurd zijn, maar wat dan precies?). En fusie op bestuurlijk niveau of ook praktisch in één kerkgebouw? En wat als deze fusie klaar is, trekken we dan op naar het volgend kerkgenootschap alleen omdat gebrokenheid niet goed is?

Twee kerken gaan fuseren. Ik ga hier nog een beetje verder over nadenken voor ik hier verder over schrijf. Onder mijn lezers zitten veel ‘kerkschoppers’. Mensen die zelfstandig nadenken en niet alles als zoete koek slikken.

Ben jij ook bewust vertrokken uit de GKV of de NGK? Hoe kijk jij tegen deze fusie aan? Heb jij de neiging om je koffers te pakken of ben je er juist blij mee? Welke gedachten heb jij hierover? Is er eigenlijk nog wel sprake van gebrokenheid of zijn er gewoon twee inwisselbare hele kerken? En hoe is dat dan? Laat eens horen? Als je niet met je naam hieronder wilt in een reactie mag het ook via de e-mail.

Hieronder staan wat mooie boeken (affiliatie) voor als je meer wilt weten hoe loyaliteit je leven kan bepalen:

 

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

4 gedachten over “Twee kerken gaan fuseren, een paringsdans?

  • oktober 31, 2018 om 10:32 am
    Permalink

    In 2011 bezocht ik een bijeenkomst in Amersfoort over de ‘kerkscheuring in oorlogstijd’ (1944). Er waren veel oudere mannenbroeders aanwezig die het allemaal meegemaakt hadden. Het kerkverband van Maarten ‘t Hart zijn moeder was de kerk van mijn jeugd. Daar vond in 1967 een ‘scheuring in vredestijd’ plaats, waardoor de Vrijgemaakte- en Nederlands Gereformeerde kerken ontstonden. Het gebeuren raakte me als kind diep. De reikwijdte van de keuze die de vaderen destijds maakten, had ongevraagd ook zijn weerslag op het latere leven van hun (klein)kinderen. Zie mijn blog van 18 september jl. https://rondegraaff.blogspot.com/2018/09/een-peper-kerk-muntje.html

    Beantwoorden
    • oktober 31, 2018 om 8:17 pm
      Permalink

      Bdankt voor je reactie Ron, ik heb jouw blog ook gelezen. Ja en ik herken mij helemaal in de laatste regels: te evangelisch voor de kerk en te kerks voor de gemeenten. :-)en ja: kerkmuren gaan niet tot in de hemel. FIjn idee dat de aarde inclusief de muren worden verwoest als Jezus terugkomt. Tenzij het toch geen stro was maar goud, dat zullen dan ooit weten.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Jij kan mij vast helpen!

Helaas kan mijn jaarcontract om financiële redenen niet verlengd worden. Ik werk nu als part-time online communicatiemedewerker voor een goed doel/patiëntenvereniging en ik zou het leuk vinden om nog een paar jaar in zo’n soort functie te werken.

Jij kent mijn blogs en dus ook mijn manier van denken. Als je een plek weet waar ik een rol kan spelen? Ik hoor graag van je! chiel@chielvoerman.nl