Schaamrood tijdens de kerkproeverij

Wie zou jij meenemen naar de kerk? Zo’n 25 jaar geleden was het ook hip om andere mensen mee te vragen naar de kerk. We vroegen asielzoekers mee die bij ons in de straat woonden. En ik heb mij nog nooit zo geschaamd voor de kerk als die zondagmiddag. Ik neem niemand mee naar de kerk. Ik zeg wel vaker: ik ben gelovig maar van de kerk hou ik eigenlijk niet zo.

Kerkproeverij

Morgen is het de dag van de kerkproeverij. Onze gemeente doet ‘gelukkig’ niet mee, tenzij ik iets gemist heb. En eigenlijk is het ook onzin natuurlijk die hele kerkproeverij. Je zou iedere zondag iemand mee moeten vragen naar de kerk. Waarom zou je niet willen delen met iets waar jij gelukkig van wordt?

Het idee van de kerkproeverij is dat kerkmensen iemand uit hun directe omgeving uitnodigen om eens mee te gaan naar de kerk. En dat doen we dan met z’n allen op 9 en 10 september. Deze landelijke actie is afgetrapt met het aansnijden van een reusachtige taart door de winnaar van Heel Holland Bakt 2016. Op zich niets mis mee, behalve dan dat het mij een soort plaatsvervangende schaamte oplevert. Ik schaam mij op zondag als er zoveel mensen elkaar voorbij rijden naar hun eigen kerk. Gelukkig groeten we elkaar op onze fietsroute nog wel.

Ik zie theologen met afstandelijke kostuums contact maken met mensen op de markt. Voor mij is dat een stijlfout en ik schaam mij ervoor. En ik wil het gewoon niet vanwege dat schaamrood.

Schaamrood

Kijk, Matthijs den Dekker heeft tenminste een inhoudelijk goed probleem met het open kerk zijn. Hij schrijft er een mooi blog over vind ik. Ik heb gewoon een heel platvloers probleem met open kerk zijn en de hele kerkproeverij. Want zodra ik weet dat er mensen in mijn kerk zitten die het niet gewend zijn om naar de kerk te gaan dan krijg ik het schaamrood op mijn kaken. Echt waar. En om even aan te haken aan het blog van Matthijs: ik heb mijzelf wel aanvaard maar de gang van zaken in de kerk niet.

En dat heb ik ook als ik dan bedenk dat die mensen heel kwetsbaar en nieuwsgierig een kerk binnen stappen van één van die stropdassen op de foto. Dat zijn kerken die ongetwijfeld formeler en liturgischer te werk gaan dan we in mijn kerk gewend zijn. Ik krijg plaatsvervangende schaamte en ik voel mij plaatsvervangend ongemakkelijk. En ik word er bijna plaatsvervangend ongelovig van.

Toneelstuk

Want als ik door de ogen van de gasten kijk dan is het zo’n toneelstuk die hele kerkdienst. Ik ben er zelf aan gewend en doe braaf mee met de show die we samen opvoeren. De zegen, het votum, zitten, staan, heel lang bidden, zingen, zingen, zingen uit verschillende bundels. En als er dan zo’n gast is dan denk ik; wat is dit! Waarom doen we dit! Waarom gaan we staan terwijl niemand ons daarvoor uitnodigt? Waarom gaan we zitten?

Waarom geeft de ouderling de dominee een hand? Wat is dat votum precies en die zegen?

Ik weet de antwoorden wel. Het komt allemaal uit het verleden. Ze hebben ooit bedacht dat dit in een kerkdienst past. Om het extra zwaar te maken waarschijnlijk, of om bepaalde mensen met een rol in de kerkdienst extra belangrijk te maken. Ik weet, er zijn ook mensen die denken dat het echt zo hoort. Omdat het zo hoort.

En ze zochten elkaar op

En dan denk ik aan de eerste christelijke gemeenten die spontaan ontstonden doordat christenen elkaar vonden. Ze steunden elkaar en loofden God. En ik geloof zeker dat er gemeenten zijn die zo te werk gaan hoor. Waar de spontaniteit echt spontaniteit is en geloof echt geloof.

Als er dan gasten zijn ga ik nadenken over waarom ik zelf eigenlijk naar de kerk ga. Geloof ik zelf enthousiast en levendig genoeg om het aan een ander over te brengen? En stel dat ik dat doe, past mijn verhaal dan eigenlijk wel bij mijn kerk? En waarom geef ik mij zo lijdzaam over aan de gang van zaken in de kerk waar ik mij eigenlijk niet lekker bij voel?

Ik gun mensen die twijfelen bijvoorbeeld een kerk die naar hen omziet. Een plek waar ze zich veilig voelen. Maar dan schaam ik mij voor de kerk. Die plek is er vaak gewoon niet. Ook in mijn ‘beste kerk tot nu toe’ wordt er gekibbeld om de plekjes, om de muziek, om de liederen, de diepte van de preek. En is de Geest van God in de zin van ‘vrede, gerechtigheid en vreugde’ soms flink afwezig.

Wat dan?

Wat dan? Niets natuurlijk. Ik geloof dat het goed is dat christenen elkaar opzoeken, want zo krijgt Gods Geest de ruimte om zijn werk te doen. Het is goed denk ik om elkaar te steunen en iets te betekenen voor elkaar. De kerk is niet volmaakt. Maar de kerk is zo volmaakt als de som van de volmaaktheid van de kerkmensen. Dus als ik mij schaam voor mijn kerk dan ligt dat niet alleen aan de anderen maar ook aan mijzelf. En dus blijf ik bij de kerk, want ook heel veel anderen doen hun best om een fijne kerk te zijn. En veel van die anderen kom ik tegen, herken ik en ontmoet ik in dezelfde wens. En daarom blijf ik in die kerk.

Een ander antwoord op ‘wat dan’ is: zo normaal mogelijk. Laten we zo normaal mogelijk doen: fijn dat u er bent, laten we God prijzen, wie wil er wat vertellen wat hij heeft meegemaakt met God deze week, wow laten we zingen, laten we danken! En ga heen en deel uit! Maar eerst gaan we nog wat chillen met elkaar.

Daar kom ik mijn bed voor uit op zondag, en ik denk heel veel jonge mensen ook. Want zij zijn namelijk degene die de muziek gaan maken, die mee bidden en zingen, die verhalen krijgen te horen die antwoorden kunnen zijn op hun vragen. Want God is erbij, dus de Geest geeft wat nodig is.

Wil je dan mee naar mijn kerk?

 

bloghop christelijke webloggersDit blog is geschreven voor de #bloghop 2017 september van de christelijke webloggers. Martine van Martine Vertelt (en nog een mooi kookblog) heeft het thema uitgekozen omdat zij de winnaar was van de vorige #bloghop. De andere inzendingen kan je via haar blog lezen.

 

 

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

  • Deze 5 mei viel het mij zo op dat onze vrijheid wel het kostbaarste lijkt wat we hebben op dit moment. Hoe zit het met…
  • Hoe houden we de kerk leuk voor jongeren? Hoe houden we het contact met jongeren? Hoe krijgen we jongeren gemotiveerd? Hoe bereiken we jongeren? Het…
  • Wat moet jij hier nu mee als jongere? Het geloof onder kerkgangers verdwijnt. De kop van een artikel in het Nederlands Dagblad dat ik vanaf…

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

2 gedachten over “Schaamrood tijdens de kerkproeverij

  • Pingback:Knielen en prijzen tegelijk « Maximalispiraties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *