in de klas is soms niets te merken van autisme

In juni 2012 schreef ik de eerste versie van dit blog. De titel was toen ‘normaal doen kost energie’. Omdat dit ‘normaal doen’ een keerzijde heeft is het nu tijd voor een update. Want er is vaak niets te merken van autisme in eerste instantie.

Normaal doen kost energie

Normaal doen kost energie merkte ik toen ik een paar weken rondliep bij mijn toenmalige werkgever. Voor mij kost het al moeite maar voor de cliënten die we begeleiden nog meer. Tijdens de eerste ontmoetingen met deze mensen met autisme was er niets te merken van autisme.

Maar dan komt ineens dat moment dat ze moe worden. Dat het niet meer lukt om ‘normaal’ te doen. Doordat ik een verkeerde vraag stel of gewoon omdat het te veel inspanning kost. En ineens zie ik het autisme heel duidelijk en het leek alsof ze het zelf ook opgaven: waar doe ik dit voor. Die kerel verdient geld aan mijn autisme.

Lastig als er niets te merken is van autisme

Tegenwoordig merk ik dat het ‘normaal’ doen een keerzijde heeft. Het is heel normaal dat de mensen met autisme of wat dan ook proberen hier niets van te laten merken. Een perfect mechanisme in veel omgevingen. Maar niet in omgevingen waar je jezelf te kort doet als mensen niet kunnen zien wat er met je aan de hand is.
Op school of op het werk is het belangrijk dat mensen ervan weten, dat je hen vertelt wat voor jou lastig is. Dat er een collega of docent is die je vertrouwt en waar je je hart kunt luchten. Want anders stapelt de stress zich op en dan ben je verder van huis.

Bewondering voor mensen met autisme

Mijn bewondering neemt met de dag toe. Bewondering voor de jongens en meiden met vormen van autisme en andere bijzonderheden op de normale reguliere scholen. Voor werknemers die hun werk doen in omgevingen die hen veel energie kosten.
Bewondering ook voor hun ouders en broers en zussen die vreselijk veel moeten ‘inleveren’. Wat lopen ze allemaal op hun tenen op school en in de maatschappij.

School per definitie een onveilige omgeving

Ondanks #passendonderwijs en veilige werkomgevingen zijn het onveilige plekken voor deze leerlingen. Een hele dag normaal doen kost energie. Bakken vol energie.

En als docenten en werkgevers ook nog zeggen: er is niets te merken van autisme dan is het echt zwaar. Doe maar normaal, zeggen ze dan eigenlijk. Hou er maar over op.

Op zoek naar praktisch advies?

Er zijn veel mensen die vanuit de theorie een hoop adviezen kunnen geven aan onderwijzers en docenten. Waarschijnlijk zoek jij iemand die de theorie en jouw praktijk heel dicht bij elkaar kunnen brengen. Hoe kan je nu met zo weinig mogelijk inspanningen toch het goede doen voor de leerlingen met autisme in de reguliere school. Ik heb geen recept, ik kan wel kijken wat jij nu doet, hoe jij het doet en hoe het ook zou kunnen. Neem eens contact op via chiel@chielvoerman.nl

lees ook: een kind heeft recht op passend onderwijs

Vertel het verder!
  • 1
  •  
  •  
  • 2
  •  
  •  
  •  

4 thoughts on “Niets te merken van autisme”

  1. Ik lees dit stukje en verbaas mezelf over de heftige reactie die het in me losmaakt ; herinneringen van de inspanning, de woede, het verdriet, de uitputting, en vooral nog meer verdriet – het is zo waar, normaal doen vergt bovenmenselijk veel energie. Ik zie dat bij mijn drie autistische jongens, maar ik weet ook hoe het mijzelf zou kunnen leegzuigen als ik me gek zou laten maken. Ik bedoel daarmee dat het in de dagelijkse hectiek van een ingewikkeld gezin bijna vanzelf gaat dat je je laat leiden door allerhande dingen die geroepen worden door mensen die er verstand van lijken te hebben, onder een min of meer zichtbare – maar zeker erg voelbare – druk die de ‘gewone’ samenleving uitoefent, door de uitgesproken meningen die iedereen lijkt te hebben over autisme.
    Ik vind dit tegelijkertijd de ingewikkeldste, meest slopende, maar ook de meest leerzame kant van het verhaal.
    Het heeft me jaren gekost (en ik ben er nog niet) om de vinger te leggen op deze verwarring, om in te zien dat iedereen maar wat roept, en dat het aan mijzelf is om het koren van het kaft te scheiden en helder te krijgen wat voor mijn jongens nodig is, en om daarvoor te gaan staan. Het is zo slopend om op je tenen te lopen, voor de jongens, voor mij, het levert niks op maar vereist veel tol.
    Veel liever investeer ik in het vinden van een modus waarin zowel mijn jongens als ik het naar de zin hebben, en waarin we invulling kunnen geven aan ons leven zoals we dat wensen (ik schrijf in de ‘wij’ vorm, omdat hun anders-zijn mijn leven ook ingrijpend anders maakt) Ik ben dan ook altijd zoekende naar informatie die me wat oplevert, die me concreet verder helpt ; overstijgend en breed, maar daarin juist weer helder en specifiek, maar oooh wat is het schaars, dat wat ik zoek… Het beangstigd me bijna dat ik er meer en meer van overtuigd raak dat de essentiële factor veel meer zit in het gegeven of een professional al dan niet bepaalde dingen ‘snapt’, en niet zozeer in alle kennis die hij of zij heeft over autisme.
    En jij snapt het, dat is duidelijk. Ik ben dan ook erg blij deze blog te hebben ontdekt, veel dingen spreken me enorm aan, het prikkelt en stimuleert me, geeft me energie om te investeren in de richting die ik vaar, kortom ik word er blij van.
    En aangaande deze specifieke blog : ik vind ik het tof dat je de vinger wist te leggen op een zere snaar (? zere snaar, zere snaar…klopt niet helemaal, maar ja) waardoor ik een stukje pijn beter begrijp, en ook kan zien hoeveel kilometers ik al verder ben. Maar ook begrijp ik van mijzelf dat ik niet zit te wachten op de terugkeer van de kinderen naar normaal onderwijs, want dan zal ik hoe dan ook weer op mijn tenen gaan lopen.

  2. Wat ontzettend prachtig! Ik heb net de diagnose. Altijd was ik moe, volledig uitgeput. En toch was ik ook mijn hele leven al een slechte slaper. Ik kon niet snappen waarom. De diagnose laat me mezelf veel beter snappen en dit bevestigt het nog een keer. Dank!

    1. hoi Naomi, Bedankt voor je spontane reactie. Fijn om weer eens te merken dat ik niet altijd onzin schrijf in mijn blogs 🙂 Bedankt voor je reactie en jouw blogs ga ik zeker lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *