Passend onderwijs al zoveel beter

Stom toevallig kwam ik vorige week tijdens de open dag van een school voor voortgezet onderwijs hier in Harderwijk een ex-collega tegen. Wij begonnen tegelijkertijd in het zorgteam van een vo-school in Utrecht. Zij als schoolpsycholoog en ik als leerlingbegeleider en zorgcoördinator. En we zeiden: waar wij voor knokten in 2004 is nu al heel normaal geworden. Een paar zaken die mij opvielen.

Ruimte waar zorgleerlingen kunnen zijn

Op de scholen waar ik geweest ben zijn ruimtes waar leerlingen die extra zorg nodig hebben de dag kunnen starten met een korte ontmoeting met leerlingenbegeleiders. Even de dag organiseren, in alle rust de boeken in een daar aanwezig kluisje zetten. En tussendoor kunnen ze er terecht als ze overprikkeld zijn of als ze het lastig vinden zich te vermaken in tussenuren.

Dit is gaaf en zeker een winstpunt vergeleken met zo’n 15 jaar geleden. Wij moesten knokken om leerlingen zo’n plek te geven.

Pluswerk is bijna standaard

Het lijkt erop dat het voor leerlingen die hoogbegaafd zijn een stuk gemakkelijker is geworden. Ze hoeven niet meer te knokken voor hun uitdagingen. Pluslessen en externe trajecten worden al aangeprezen tijdens de open dag. En plusleerling zijn mag tegenwoordig zonder dat je gelijk een nerd hoeft te wezen.

Wij moesten nog praten als Brugman om docenten ervan te overtuigen dat leerlingen die zich niet goed gedroegen in de klas dit deden uit onmacht. Omdat ze zich eigenlijk verveelden. Ik kan mij het gezicht van de docent nog herinneren die naar mij toekwam nadat ik had afgedwongen dat zo’n ‘rotjochie’ de volgende les wiskunde zou geven. Tegen de jongen toe had ik gezegd: we laten hem een poepie ruiken. Nou, die heeft hij geroken. De jongen die niet stil kon zitten in de klas en ervoor zorgde dat hij snel weer buiten stond had een puike wiskunde les gegeven.

En toch moet er nog veel gebeuren

En toch moet er nog veel gebeuren op het gebied van Passend Onderwijs lazen we in de kranten. Tegen de verwachting in is het aantal leerlingen dat naar het speciaal onderwijs gaat gestegen blijkt. En ook in onze eigen omgeving moeten we soms nog hard knokken om zaken voor elkaar te krijgen op het gebied van Passend Onderwijs.

Daarom ben ik wel blij met het online vertelpunt van minister Slob waar mensen hun positieve en negatieve verhaal kwijt kunnen. Omdat ervaringen meer zeggen dan cijfers.

Passend onderwijs is bij ons begonnen

Ik zeg wel eens dat het passend onderwijs bij ons in Utrecht begonnen is nog voordat de term passend onderwijs bestond. In het samenwerkingsverband van zorgcoördinatoren was grote onrust: hoe krijgen we dit allemaal voor elkaar. En bij ons was het eigenlijk heel vanzelfsprekend om onderwijs te geven aan zoveel mogelijk jongeren. Dit had te maken met de identiteit van de school. Als enige evangelische school voor voortgezet onderwijs wil je zoveel mogelijk mensen de kans geven gebruik te maken van die school. En dus zeiden we niet snel nee en gingen we de uitdaging aan. Een time-out was bij ons al snel normaal en op gebied van hoogbegaafdheid hebben we mooie dingen mogen doen.
Wat is jouw kracht in Passend Onderwijs, of moet je die nog ontdekken? Er zijn mooie (werk)boeken geschreven over dit thema.

Wat was onze kracht in Passend onderwijs?

Als ik zo terugkijk op die periode als zorgcoördinator denk ik dat de kracht was dat we vanuit een pedagogische hoek keken naar kinderen: wat hebben ze nodig, hoe ziet de context eruit, hoe komen ze tot groei. Vanwege onze achtergrond als sociaal pedagogisch medewerker en orthopedagoog keken we naar individuele leerlingen en tegelijk ook naar de groepsprocessen. We keken naar de gewenste situatie voor het kind én de school. En daarbij zorgden we voor de docenten. In de zorgsector hebben ze daar een mooie zin voor: zorg voor de zorgenden. Zij moeten het immers doen, je bent zo sterk als de zwakste schakel.
Omdat wij door gedrag heen keken naar de boodschap die de jongeren wilden vertellen lukte het ons om groei en beweging te bewerkstelligen. Soms onverantwoord langzaam een gevaarlijk buiten de box. Ik was toen ook de enige zorgcoördinator in Utrecht voor VMBO, havo en vwo in de rol van stafmedewerker en dus in een functie. Zorg was toen nog een taak. Dat is misschien nog zo.

Een paar blogs uit mijn zorgcoördinatortijd

Ik wil hier even wat blogs delen die ik schreef in de periode dat ik zorgcoördinator was. Ze zijn altijd veel gelezen en nog steeds.

Had je deze blogs eerder gezien? Schrijf je in op mijn nieuwsbrief, dan krijg je mijn nieuwe blogs ongeveer 1x in de maand in je e-mailbox.

volg mij!

Chiel Voerman

Blogger, communicatiemedewerker en coach at www. stukverderschrijven.nl
Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil losmaken, maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  • 2
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *