Jongeren in de kerk, das wel een dingetje

Ik ben eigenlijk een rare jongerencoach. Ik hou er vreselijk van om met jongeren te sparren en hen te helpen kritisch naar zichzelf en de wereld te kijken. Ik hou er van om na te denken over jongeren in de kerk. Maar leuke dingen doen met  jongeren in de kerk is wel een dingetje. Dat lees je hieronder na deze aanloop. Ook over het dingetje.

Jongeren groeien vooral onder de oppervlakte. Het is heel lang niet zichtbaar maar dan ineens is het er. Kleine signalen laten zien dat er beweging is. Ontwikkeling. Groei. En soms zijn die signalen helemaal niet fijn, want dan komen ze naar buiten in de vorm van ‘nee’ of ‘echt niet’ of ‘woede’ of ‘nonchalant’ of ‘afwezigheid’.

Dat vind ik het mooie van jongeren. En dat is dan ook het normale stuk van de jongerencoach. (Update: overigens ben ik geen jongerencoach meer)

Het stuk ‘rare jongerencoach’ zit in het deel dat ik als persoon totaal ongeschikt ben als partner in crime. Als leuk mens die dan mee kan gaan met uitjes en bowlen en andere onzin dingen. Daar ben ik gewoon niet gezellig genoeg voor en te prikkelgevoelig. Een kamp met vormingsactiviteiten daar kan je mij dan wel weer voor benaderen.

Als jongerencoach vind ik het thema ‘jongeren in de kerk’ wel een dingetje. (Het meest verafschuwde woord van 2016 waarschijnlijk, ik hoor mijn collega dit regelmatig zeggen en ook de vaatwassermonteur deze ochtend vond onze verstopping wel een dingetje). Want er wordt veel over geschreven en veel over nagedacht.

Jongeren in de kerk doen volledig mee

Mijn kerk heeft dit jaar het thema ‘hart voor jongeren’ genomen. En ik had even een korte opbouwende mailwisseling met onze voorganger omdat mij het gevoel bekroop dat we het probleem ‘jongeren in de kerk’ groter maken dan het zou moeten zijn. We praten óver de jongeren heen met de ouders over jongeren. Terwijl ze er dus bij zitten. Hierdoor worden ze wel een bijzonder ‘dingetje’. Mijn idee is dat jongeren er volledig bij horen en dat je dus mét hen kan praten in plaats van over hen.
Uiteraard wordt er ook met jongeren gesproken. Maar stel nou eens dat je ze als volwaardige gesprekspartners zou zien? Niet als een ‘dingetje’ of een bijzondere doelgroep. Maar als zelfstandig denkende beelden van God die zelf een eigen relatie hebben met diezelfde God. Dan zou je ook de hartgesteldheid van de jongeren kennen en hun verlangens om te groeien. Goed ook om te bedenken dat jongeren en ouderen de wereld van vandaag echt anders beleven. En dan bedoel ik niet de generatiekloof, want die zit m.i. tussen je oren. Wat ik wel bedoel wordt een beetje duidelijk in dit blog over jongeren en sociale media denk ik.

De ouders moeten hart voor jongeren hebben

We praten vaak óver de jongeren heen over jongeren in de kerk omdat we ons richten op de ouders en de andere volwassenen in de gemeente. Zij moeten immers hart voor jongeren hebben. Maar praten over ons hart voor jongeren heeft niet zoveel zin. We moeten praten over Gods hart voor jongeren. Daarover straks meer.
De volwassenen zijn met elkaar verantwoordelijk voor de geloofsopvoeding van de kinderen in de kerk. Eerst de ouders, daarna de kerk. Daar geloof ik wel in.
Maar geloofsopvoeding telt toch niet meer voor jongeren vanaf 16 jaar. Deze groep heeft zelf alle tools in handen om aan hun relatie met God te werken.  Lea Dasberg zei vroeger al ‘groot worden door klein houden’. Jongeren moeten de verantwoordelijkheid krijgen om groter te worden, om te groeien. Deze jongeren moeten meegetrokken worden door volwassenen. Door rolmodellen. Inderdaad door mensen met hart voor jongeren. Maar deze groei bereik je niet door jongeren te zien als ‘dingetje’. En ook niet door hen te isoleren in jeugdgroepen en andere jongerenverzamelplekken waar ze verder los groeien van de volwassen kerk. Getto’s waar we er alles aan doen om het hen naar de zin te maken zodat ze de kerk niet zullen verlaten.

God heeft hart voor jongeren

Tijdens kerkdiensten moeten we de jongeren laten horen dat God een hart voor hen heeft. God heeft met de jongeren precies hetzelfde verlangen als met volwassenen. Hij wil met ons leven. Zoals Henk Binnendijk schrijft in zijn boek Het Verlangen van God  verlangt God er naar om met ons te leven en maakt Hij ons steeds meer naar zijn beeld. Een doorgaand proces, een voortdurend sterven aan je eigen ik.
En dat verlangen moeten we duidelijk maken aan jongeren en als er de honger is ontstaan om ook meer met God te leven kunnen we in de jongerengetto’s met hen praten zonder dat hun ouders er bij zijn. Over twijfels. Over zonden. Over angsten. Over liefde en geluk. Over stappen zetten. Over loslaten.

Die honger moet aangewakkerd worden door enthousiaste gelovige voorgangers en ouders. Prikkelen, uitdagen, verbazen en wakker schudden in liefde.

Is ons geloof misschien het dingetje

We maken ons zorgen over de jongeren in de kerk. En over de jongeren die zich buiten de kerk meer thuis voelen dan in de kerk. En door specialisten worden interessante programma’s ontwikkeld om de jongeren ‘te geven’ waar ze om zouden vragen. Maar zou het niet ons eigen geloof zijn?
Als wij enthousiast over God zouden praten zouden we dit kunnen overbrengen op jongeren. Die worden dan aangestoken of jaloers. Dan zouden we ons niet laten tegenhouden door regels of gewoonten* van een kerkgenootschap. Als er echtheid en doorleefdheid is komt er groei.

Waar lucht is kan geen water zijn.

Waar lucht is kan geen water zijn. Waar twijfels zijn kan geen inspirerend geloof zijn. Waar regels zijn kan geen leven zijn.

Waar stilstand is kunnen geen jongeren zijn.

Positieve afsluiting

Een blog eindigen in mineur is niet verstandig. Als ik bovenstaand zelf nog eens doorlees dan klinkt het wat betweterig. Maar ook gedreven denk ik. Mijn drijfveer is dat ik mooie mensen een Stuk Verder wil brengen. Levens wil ik maximaliseren en inspireren. En soms moet je daar eerst even flink kritisch voor zijn.

Ik heb hart voor jongeren omdat ik weet dat God een hart heeft voor alle mensen. En ik geloof zo wat een gepensioneerde schooldirecteur eens tegen mij zijn toen ik zelf een jongere was: de kerk moet groeien met wie groeien. Dus met de jongeren mee en niet andersom.

En hoe doe ik het nu zelf? Een terechte vraag natuurlijk. Dit blog past in een zoektocht. In een ontdekkingsreis. Een reis die is begonnen midden in het jongerenwerk van een kerkgenootschap zo’n twintig jaar geleden. Deze prikkelgevoelige jongerencoach heeft er snel last van als er tijdens kerkdiensten de verkeerde toon wordt gezet. Dat is mijn probleem, maar wie weet is mijn oplossing ook die van jullie.

Jongeren in de kerk horen er in mijn ogen helemaal bij. Serieus nemen en hen delen in alles wat je als kerk meemaakt. Mijn wens voor alle kerken en gemeenten in Nederland en daarbuiten is dat we regels loslaten en gaan léven. Leven met God en met elkaar in een vrijheid die van Christus komt.

Heb jij jongeren in je gemeente waar je moeilijk mee in contact kan komen? Of wil je eens dat iemand kritisch maar open meedenkt met jullie jongerenwerk? Neem eens contact op. Ik kan vast wat voor je betekenen.

*hieronder versta ik zeker de liederen die we zingen in de kerk. We zingen vaak in de derde persoon over God en Jezus zonder Hem rechtstreeks aan te spreken. Dit past helemaal niet bij jongeren, maar eigenlijk bij niemand die een relatie met God wil opbouwen.

Reageren op deze blog is prima, maar ik ga geen lange discussies aan. Lees ook Jongeren in de kerk (2).

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

5 gedachten over “Jongeren in de kerk, das wel een dingetje

  • Pingback: Coach voor jongeren in de kerk

  • Pingback: Jongeren in de kerk (2) – Maximalispiraties

  • Pingback: Jongeren in de kerk (3) – Maximalispiraties

  • Pingback: Prikkelende en ongedwongen, dat werkt wel voor jongeren in de kerk – Maximalispiraties

  • Pingback: Nog zo’n vaag artikel – Maximalispiraties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Jij kan mij vast helpen!

Helaas kan mijn jaarcontract om financiële redenen niet verlengd worden. Ik werk nu als part-time online communicatiemedewerker voor een goed doel/patiëntenvereniging en ik zou het leuk vinden om nog een paar jaar in zo’n soort functie te werken.

Jij kent mijn blogs en dus ook mijn manier van denken. Als je een plek weet waar ik een rol kan spelen? Ik hoor graag van je! chiel@chielvoerman.nl