jongeren en eenzaamheid

Het uitzicht op de achtertuin begon mij te vervelen en de muren kwamen op mij af. Ik ging terug praten tegen radiopresentatoren en waste steeds mijn kopje af zodra de koffie op was. De muren én het schuine dak kwamen op mij af op mijn vrije dag.

Jongeren en eenzaamheid. Het kan een onvermijdelijke en leerzame fase zijn. Tijdens mijn jaarstage in 1997 woonde ik op kamers in Zuidlaren. Ik werkte in een woon-/werkgemeenschap waar mensen met autisme woonden en werkten. Ik werkte onregelmatig in late of vroege diensten. En tussendoor was er soms één vrije dag. Een dag was te kort om daarvoor naar huis te gaan. Bovendien moest ik ook ‘leren’ om alleen te zijn. Vond ik.

Ik had geen computer. Ik had geen telefoon. E-mailen deden we nog niet echt. En ik kende zowat niemand in het dorp.

Achteraf vond mijn moeder het vreselijk dat ik daar alleen was. En ik vond het op zo’n vrije dag ook vreselijk. Maar verder genoot ik van de rust en de ruimte om na te denken. Zeker als ik die dag gewerkt had of wist dat ik nog zou gaan werken. Dan vul je zo’n dag wel op met boodschappen doen, koken en lezen. En uiteraard met het schrijven van een scriptie.

Op dagen voelde ik mij alleen, verveelde ik mij en voelde ik mij soms eenzaam. Eenzaamheid is een nare vorm van alleen zijn. Dan ben je zo alleen dat het bijna samen voelt: samen met de radiopresentator, samen met de poes in de tuin, samen met je eigen gedachten, samen met de gebeurtenissen van gister en morgen.

Zou er een verschil zijn tussen jongeren en eenzaamheid en ouderen en eenzaamheid? Ik denk het haast niet. Of zou het verschil kunnen zijn dat jongeren de muren op hen af voelen komen omdat ze willen bewegen, omdat ze gedachten willen delen, omdat ze op stap willen met de peergroup, omdat ze gescherpt willen worden door voorbeeldfiguren? Zou dat het verschil zijn?

De overeenkomst is wel duidelijk: Jongeren die studeren, stage lopen, op kamers zitten willen graag praten en sparren over de dingen die ze meemaken. Net als ouderen die zich eenzaam voelen.

Eenzaamheid geeft ook een kans denk ik. Bij mij was het een leerzame en vooral tijdelijke periode. Een periode waarin ik ook uiteindelijk heb geleerd om rust te vinden. Om gewoon te ‘zijn’ zonder per se iets te moeten doen.

Het geeft ook de kans om iemand te worden op grond van je eigen inbreng. Dus zonder dat je overal over moet praten met je ouders. Maar dan moet er wel iemand zijn met wie je kan delen en kan experimenteren. Het is leerzaam om er achter te komen dat je houdt van de mensen die niet bij je zijn. Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat ik graag zinvol plezier als dat maar gecompenseerd wordt met grote stukken lekker alleen zijn.

En als je als jongere op een studentenvereniging zit of in een actief studentenpand? Als coach van jongeren heb ik gemerkt dat ze het lastig vonden om zichzelf te vinden tussen alle anderen. En dat kan dan weer een gevoel van eenzaamheid bij die jongeren opleveren: We worden allemaal volwassen maar eigenlijk wil ik dat niet op deze manier. Ik wil leren voor mijn opleiding, ik wil serieus werk maken van zelfstandig worden, ik heb Asperger en ik heb rust en ruimte nodig!

Studententijd is zo’n belangrijke tijd.

ondertussen ben ik geen coach meer, maar mijn mailbox is geduldig.

Vertel het verder!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •