Home » Blog » Jongeren en eenzaamheid

Jongeren en eenzaamheid

jongeren en eenzaamheid

Jongeren en eenzaamheid. Het kan een onvermijdelijke en leerzame fase zijn. Tijdens mijn jaarstage in 1997 woonde ik op kamers in Zuidlaren. Ik werkte in een woon-/werkgemeenschap waar mensen met autisme woonden en werkten. Ik werkte onregelmatig in late of vroege diensten. En tussendoor was er soms één vrije dag. Een dag was te kort om daarvoor naar huis te gaan. Bovendien moest ik ook ‘leren’ om alleen te zijn. Vond ik.

Op mijn vrije dag kwamen de muren en het schuine dak al snel op mij af. Het uitzicht op de achtertuin begon mij te vervelen. Na een paar weken ging ik terug praten tegen radiopresentatoren. En ik liep soms twee keer op een middag naar de winkel. Ik waste mijn kopje af zodra de koffie op was. Ik had geen computer. Ik had geen telefoon. E-mailen deden we nog niet echt. En ik kende zowat niemand in het dorp.

Achteraf vond mijn moeder het vreselijk dat ik daar alleen was. En ik vond het op zo’n vrije dag ook vreselijk.

Overigens genoot ik ook wel van de rust en van de ruimte om na te denken. Nu met een druk gezin kan ik daar wel eens naar terugverlangen.

Op dagen voelde ik mij alleen, verveelde ik mij en voelde ik mij soms eenzaam. Eenzaamheid is een nare vorm van alleen zijn. Dan ben je zo alleen dat het bijna samen voelt: samen met de radiopresentator, samen met de poes in de tuin, samen met je eigen gedachten, samen met de gebeurtenissen van gister en morgen.

Kans in eenzaamheid

Zou er een verschil zijn tussen jongeren en eenzaamheid en ouderen en eenzaamheid? Ik denk het haast niet. Of zou het bij jongeren misschien erger zijn omdat ze willen bewegen en gedachten willen delen? Omdat ze op stap willen met de peergroup, omdat ze gescherpt willen worden door voorbeeldfiguren?
Nee, dat geldt voor ouderen die eenzaam zijn waarschijnlijk net zo goed.

Eenzaamheid geeft ook een kans denk ik. Bij mij was het een leerzame en vooral tijdelijke periode. Een periode waarin ik ook uiteindelijk heb geleerd om rust te vinden. Om gewoon te ‘zijn’ zonder per se iets te moeten doen.

Het geeft ook de kans om iemand te worden op grond van je eigen inbreng. Dus zonder dat je overal over moet praten met je ouders. Maar dan moet er wel iemand zijn met wie je kan delen en kan experimenteren. Het is leerzaam om er achter te komen dat je houdt van de mensen die niet bij je zijn. Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat ik graag zinvol plezier heb met anderen zolang het gecompenseerd wordt met grote stukken lekker alleen zijn.

Eenzaamheid begint bij jezelf

Ik zat alleen op kamers bij allemaal werkende volwassenen met een druk leven. Af en toe kwamen we elkaar tegen op de gang of in de keuken. Zou een jongere eenzaam kunnen zijn in een studentenpand?

Soms zit eenzaamheid in jezelf. Als coach van jongeren heb ik gemerkt dat de jongeren het vaak lastig vonden om zichzelf te vinden tussen alle anderen. De manier van volwassen worden die vaak gekozen wordt binnen studentenverenigingen hoeft niet bij iedereen te passen. Als je gewoon wilt studeren, niet houdt van grote feesten dan kan je weer knap eenzaam zijn in je studentenhuis vol gelach en geluid.

Eenzaam zijn tussen anderen is nog steeds eenzaam. Jongeren en eenzaamheid, het komt vaker voor dan je denkt.

Vertel het verder!