alleen zijn eenzaamheid

Ik heb geleerd om alleen te zijn

Alleen zijn is niet altijd eenzaam zijn. En eenzaam zijn is niet zielig. Naar aanleiding van mijn artikelen over eenzaamheid is er een artikeltje verschenen op CIP. Over wat ik geleerd heb in de periode dat ik op kamers zat en wat ik toen geleerd heb over alleen zijn.

Het artikel neem ik hier integraal over, het origineel kan je vinden op de site van CIP, uiteraard zeer aanbevolen daar eens rond te kijken.

En aan het eind een vraag voor de mensen binnen de kerken.

Eenzaamheid als leerzame fase

“Eenzame mensen zijn niet zielig. In de tijd dat ik als student op mijn kamer zat, heb ik geleerd om alleen te zijn. Zonder gezinsleden.” Chiel Voerman schreef onlangs de blog ‘Jongeren en eenzaamheid’. Als student ontdekte hij dat eenzaamheid onvermijdelijk én leerzaam was. “Door het alleen-zijn werd in gedwongen om met God bezig te zijn. Ik organiseerde sing-in’s op mijn kamer,” zegt de hulpverlener.Je schrijft dat eenzaamheid een leerzame fase kan zijn. Wat heb jij geleerd?
“Ik heb in de tijd dat ik op mijn kamer zat geleerd om alleen te zijn. Ik was altijd tussen mijn eigen gezinsleden geweest of bezig met het organiseren van kerkdingen. Maar toen waren zij op een flinke afstand gekomen en tamelijk onbereikbaar omdat ik geen mobiele telefoon had en zeker geen internet. En dan kom je ineens je eigen gedachten tegen. Tegelijkertijd was ik bezig met mijn eerste stage buiten de veilige, christelijke wereld. Opeens moest ik meningen hebben over zaken en gebeurtenissen waar ik nog nooit over had nagedacht.”Wordt er in jouw omgeving vaak geklaagd over eenzaamheid?
“Nee, ik hoor mensen niet vaak klagen over eenzaamheid. Eerlijk gezegd meer over ‘druk, druk, druk’. En dat zijn niet alleen de ouders binnen jonge gezinnen maar ook de ouderen die eigenlijk meer tijd zouden moeten kunnen hebben. Hoe eenzaam zijn die mensen die ongelukkig zijn in hun ‘druk, druk, druk’? Ik denk wel eens dat we denken dat het moet, dat druk zijn. Wat gebeurt er als je op de bank gaat zitten en een poos niets doet in je eentje?”Sommige kerken worstelen met eenzame gemeenteleden. Wat raad jij aan de hand van jouw ervaringen predikanten/diakenen aan om te doen?
“We benaderen eenzamen vaak alsof ze in een situatie zitten: een eenzaamheid. Maar ik denk dat eenzaamheid vooral een gevoel is. Daarbij: wie zijn eenzamen? Niet alle mensen die alleen zijn! En wie zijn er niet eenzaam? Ook binnen een druk gezin kun je je flink eenzaam voelen, denk ik.””Ik vind het belangrijk dat mensen gezien worden binnen de kerken. Dat er werk gemaakt wordt van gemeente-zijn op kleine schaal: in de straat, in de wijk. Zodat er relaties kunnen ontstaan en eenzaamheid besproken wordt. Maar zorg ook dat er mooie dingen te beleven zijn binnen de kerk. Op een natuurlijke wijze, waardoor ook de ‘eenzamen’ aanwezig zijn en een mooie tijd kunnen beleven.””Mijn motto is altijd: ‘zo normaal mogelijk’. Niet iets groots organiseren omdat je dat ‘op je hart’ hebt gekregen. Maar probeer de inhoud van dat wat eventueel je roeping of je taak is in te passen in de bestaande vormen,” aldus Voerman.

Tot zover het artikel.

Alleen zijn in de kerk, in een groep

Je kan je vreselijk alleen voelen midden in een groep of zelfs op een feestje. Herken je dat? Iemand reageerde op dit artikel met de zin: “Nergens zo eenzaam als in de kerk, daarom ga ik niet meer’. Goed dat deze mevrouw voor zich zelf zorgt door pijn te ontlopen. En tegelijk,….wat erg dat het zo moet.

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *