hechtingsprobleem in de klas een hechting probleem hechtingsstoornis op school

Hechtingsprobleem op school: een monster in de klas!

Het werd een pittige strijd met het ‘Hechtings Monster’. Een ‘Hechtings Monster’ wat wij langzamerhand aan het verslaan zijn. Maar het is een lange, moeilijke, soms bittere strijd.

Esther Groenewegen zoekt de publiciteit met haar E-boek “Een monster in de klas!”. Aan het eind van dit blog staat de link naar het E-boek. En ik help haar daar graag even eens stukje mee. Omdat ik het probleem wel herken vanuit de praktijk in het voortgezet onderwijs. Ondertussen heeft Esther hieronder een mooie reactie gegeven op dit blog.

Op haar website kan je dit boek over het niet gehechte monster downloaden. Haar missie is om de diagnose hechtingsproblemen of eigenlijk RHS Reactieve Hechtingsstoornis bekender te maken binnen het onderwijs. Zodat meer onderwijzers en docenten weten van het probleem en zo beter kunnen omgaan met het niet gehechte kind in de klas. Want, zoals Esther zelf schrijft, het kind kan een monster zijn.

In het E-boek verzamelt ze theorieën over hechting en gestoorde hechting en naar mijn mening heeft ze er een leesbaar boek van gemaakt. 30 pagina’s is prima te lezen in een kwartier voor docenten en onderwijzers.

Goed dat er aandacht wordt gevraagd voor deze hechtingsstoornissen. De beschrijvingen in het boek geven de docent een andere invalshoek om te kijken naar gedrag.

Gevecht met school raakt mij zo

Even een tussenstap voor ik mijn vurig betoog afsluit met een verzoek aan docenten. Wat mij raakt in dit boek en op haar site is dat dit weer zo’n verhaal is van vechtende ouders. Geen chagrijnige of nare ouders, maar liefhebbende ouders die vechten voor het welzijn van hun kind. Pas las ik op een forum over ouders die zo vreselijk moesten vechten om ervoor te zorgen dat hun kind voldoende werd uitgedaagd op school. Er zijn zo veel ouders die moeten vechten met school. En helaas, soms lijkt het op dat school net zo goed terug vecht. Deze scholen hebben nog niet veel begrepen van het begrip Ouderbetrokkenheid 3.0 denk ik.

In deze blogs kan je lezen over ouderbetrokkenheid: “Zorgen of belangen“. En hier op de site van het CPS kan je nog meer lezen over ouderbetrokkenheid.

Wat is dit toch? Vandaag hoorde ik het verhaal van een jongetje dat weggaat uit de klas van mijn dochter omdat hij een intellect heeft waar van de school zegt: “hier kunnen we niets mee”. Het joch is blakend van gezondheid, een en al leergierigheid maar door het onvermogen van de school krijgt hij hier een handicap opgedrongen: jij bent hoogbegaafd en dat is jouw fout. (Dat laatste denk ik er achteraan).

Deze school valt onder een groot bestuur. Het voordeel van zo’n grote organisatie is dat er altijd wel wat te regelen is. De bijzondere leerlingen kunnen worden geïsoleerd op specifieke locaties. Het nadeel van zo’n organisatie is denk ik dat er maar een klein gedeelte van de docenten wordt bijgeschoold op bijvoorbeeld hoogbegaafdheid. De meeste locaties dobberen maar wat door en hebben zo geen last van de golven van passend onderwijs. Maar ook geen profijt, want man! wat kan je veel leren van al die leuke bijzondere leerlingen.

Kinderen leren lief te hebben

Weet je nog mijn blog over de lerareneed van de CHE? Wat een belofte, een nieuwe lichting docenten die er voor gaat om kinderen te leren liefhebben. Omdat zij de kinderen liefhebben. En nu maar hopen dat deze docenten terecht komen op scholen waar men hiervoor open staat. Want ik gun het de leerlingen zo. Ik gun het de docenten zo. Want liefhebbende docenten zijn geen dooie dienders. Ze LEVEN! En dus houden ze van de stoere golven van het passend onderwijs en gaan ze geen uitdaging uit de weg. En daardoor staan ze zo in hun kracht en adrenaline dat ze uit enthousiasme gewoon om 16.30 uur naar huis kunnen gaan.  Zodat ze nog wat tijd overhebben om het e-boek over hechtingsproblemen op school te lezen bijvoorbeeld.

Hechtingsprobleem op school

Het mooie van het e-boek vind ik dat Esther een hoop praktische handvatten geeft. Handvatten die uitgaan van wat een kind nodig heeft. En handvatten die kunnen. Want ze zijn praktisch toepasbaar en de docent kan er de volledige controle over uitvoeren. Het kind hoeft namelijk niets te doen.

En daar houd ik van. Dat weet je als je mijn blogs regelmatig leeft. Een kind moet groeien en ontwikkelen, wij sturen bij en bepalen de condities. En bij sommige kinderen gaan we zover dat we ons aanpassen aan het kind in plaats van andersom. Bij leerlingen met autisme bijvoorbeeld of ADHD.

In mijn werk ga ik er bijna altijd van uit dat de ander bang is. Zich onveilig voelt. En als je dat beseft dan voel je geen boosheid met zo’n kind maar empathie. Je kan begrip voor hem opbrengen. Empathie is overigens wat anders dan medelijden want ieder kind is uiteindelijk wel zelf verantwoordelijk voor zijn gedrag.

We kunnen niet alles op school!

We kunnen niet alle bijzondere benaderingswijzen toepassen op school! Als ik alle aanwijzingen die therapeuten voor alle verschillende kinderen moet opvolgen word ik knotsknettergek!

Relax man! Als je goed leest zijn al die praktische oplossingen om het monster op school wat te temmen hele basale opvoedingstechnieken. Die je al lang geleerd hebt op de PABO of anders had je de helft al gehad tijdens de een of andere bijscholing. Die over autisme bijvoorbeeld. Ik moest zelf bijvoorbeeld direct denken aan het boek over “Kinderen die haten” van Redl en Wineman. Zij geven praktische handvatten hoe je kunt omgaan met kinderen die haten, kinderen die agressief zijn. En dat heeft dan weer veel weg van ‘omgaan met lastige mensen’ waar ook allerlei cursussen en boeken voor zijn te vinden.

Wat kan jij wél doen als docent

In mijn blog ‘passend onderwijs moet wel praktisch blijven’ heb ik geschreven hoe je gemakkelijk kunt omgaan met aanwijzingen van therapeuten en nu ook met die van Esther. Haal de gemene deler er uit. Zoek de meest basale op die goed zijn voor ieder kind. En dan ben je al weer zo’n Stuk Verder!

Weet je waar je alle ouders met een ‘bijzonder’ kind (wie heeft er geen bijzonder kind) mee helpt? Door ‘droog’ naar gedrag te kijken. Observeren zoals observeren bedoeld is. Niet direct interpreteren, niet direct duiden en zeker niet in een hokje stoppen. Weet je dat een hoog sensitief kind dat flink gepest wordt en thuis veel ruzie meemaakt hetzelfde gedrag kan laten zien als iemand met autisme?

Geef in je teamvergadering weer wat je ziet en merkt. En vertel niet hoe moeilijk jij het vindt. Ja dat is ook belangrijk, maar daarvoor kom je maar bij mij. Als het gaat over de aanpak van het kind is het belangrijk dat je observaties weergeeft: ik zie dit en toen gebeurde dat. De GZ-psychologen gaan daar dan zorgvuldig verder mee aan de slag.

O ja, vergeet niet het e-boek te downloaden.

En wat kan ik voor jou doen?

Zonder te overdrijven, ik kan heel veel voor jou doen. Van sparren over bijzondere kinderen die je niet goed kan bereiken tot aan het overnemen van de zorgcoördinatie binnen je school. Ik kan praktische adviezen geven nadat ik eens een dag met je heb meegekeken terwijl jij staat les te geven. Of jij gaat weer les geven en ik neem de leerlingenbegeleiding weer van je over. Mijn ervaring is gewoon heel breed omdat ik steeds het geluk heb gehad de diepte in te mogen gaan met heel veel verschillende mensen. Op het gebied van hechtingsproblemen ben ik niet een expert maar ik durf het gesprek met jou daarover prima aan.

Aanvulling 7/3/2017: Er is ondertussen van alles gegroeid rond dit eerst e-boek van Esther. Lezingen, trainingen, workshops waarin je praktisch leert om hechtingsproblemen op school te herkennen en er binnen het onderwijs mee om te gaan. Neem een kijkje op Als hechten niet vanzelf gaat.

Aanvulling13/12/2017 dit blog stond eerder op www.stukverder.nl maar heb ik hier naar toe verplaatst vanwege het feit dat ik gestopt met met de coaching via stukverder. Meedenken kan nog steeds.

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

2 thoughts on “Hechtingsprobleem op school: een monster in de klas!

  1. Chiel,
    Ik ben zeer geraakt door jou blog!
    Uit jouw blog spreekt passie, gevoeligheid, nuchterheid en zoveel liefde voor kinderen. Kinderen zien voor wie ze zijn, praktische tools toepassen, het is volgens mij mogelijk. Wij ouders vragen niet om privileges voor onze kinderen.

    Als je aan mijn dochter vraagt wat zou jij nou het alle liefste willen? Dan zegt zij: ik zou zo graag normaal willen zijn mama. En elke keer als ik dit hoor of nu aan het opschrijven ben krijg ik tranen in mijn ogen. Normaal willen zijn dat is wat mijn dochter wil, maar wat is normaal zijn? En hoe krijgt zij het gevoel dat zij niet normaal is? Het is allemaal soms reuze lastig en allemaal zo verdomd verdrietig soms.

    Ik wil er ook wel bij zeggen dat wij ook geweldige, ‘superduper’ leerkrachten hebben mogen ontmoeten in bepaalde klassen. Leerkrachten die naar de potentie van mijn kind keken en niet naar de beperkingen. Er zijn gelukkig heel veel geweldige leerkrachten die met veel passie voor de klas staan. Er staan er ook een aantal die het beste een andere functie kunnen gaan uitoefen. Ik geloof ook niet dat deze leerkrachten het zelf nog fijn vinden om voor de klas te staan. Ik zou het in ieder geval zelf niet kunnen. Daarom heb ik ook zo’n bewondering voor de meeste leerkrachten.

    Ik hoop echt dat ik met mijn e-boek ‘monster in de klas’ een bijdrage kan leveren aan een fijnere schooltijd voor kinderen met hechtingsproblemen. Maar zoals er ook in mijn boek staat; met de tips en tools creëer je voor elke leerling een fijnere werksfeer in de klas.

    Dank je wel Chiel voor het delen van mijn e-boek!

    Hechte groet,
    Esther

    1. Bedankt Esther voor je reactie. Ik kan zeggen dat dit blog ongelooflijk vaak is gelezen ondertussen. Via LinkedIN, via http://www.facebook.com/StukVerder en via Twitter. En natuurlijk door mijn trouwe lezers via Bloglovin of email/feed. Via Google+ begreep ik dat het stuk is doorgestuurd naar verschillende onderwijzers.
      En nu allemaal je e-boek nog lezen natuurlijk.

      Wat mooi dat je een stel fijne docenten bent tegengekomen die samen met je willen knokken voor je dochter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *