eeuwigheidszondag, ontsteek in mijn een lichtend vuur dat nooit meer dooft

Vorige week was het eeuwigheidszondag. De laatste zondag in het jaar waarop in veel kerken de overledenen worden herdacht. Zo ook in onze kerk. Ik schreef vorig jaar ook een blog over eeuwigheidszondag en toen keek ik vanaf de zijlijn. Maar nu zat ik er midden in. Doordat ik samen met twee anderen de dienst begeleidde met muziek. Goed om zo’n dienst ook vanachter de schermen mee te maken. Zodat het meer gaat leven en je ook meer betrokken bent bij de dienst.

Verdriet kan het licht doven

Het lied dat na de dienst een halve week niet meer uit mijn hoofd wilde was het Taizé lied dat ook door Sela prachtig is vertolkt. Ik zet hem hier even neer, dan kan hij ook niet meer uit jouw hoofd.

Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer
dooft een vuur dat nooit meer dooft. Als alles duister is ontsteek dan
een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft.

Geen idee hoe vaak we hem gespeeld hebben. Rustig orgel, vier zangers en twee fluiten die afwisselend en soms samen speelden. En terwijl wij speelden en zongen werden er kaarsjes aangestoken die dreven in het doopvont. Een mooie symboliek waardoor de beloften dwars door het verdriet heen kwamen. Licht in de duisternis.

Vuur dat nooit meer dooft

Het lijkt alsof hier in het lied twee keer hetzelfde staat. En dat is ook zo. Maar als je het lied zingt is voelt het helemaal niet zo. De tweede helft voelt door de muziek alsof je jezelf zuchtend toezingt: ja toe maar, ontsteek dat vuur dat nooit meer dooft! Nooit meer. Nooit meer.

En wat dat vuur dan is, dat mag ieder voor zich bepalen. En wie weet betekent het volgend jaar wel weer heel iets anders. Bij mij zit er nu iets in van: ja het leven is nu flink verdrietig maar ‘de harten omhoog’ en heel bewust toch doorgaan in het vertrouwen (dat is een keuze) dat God goed voor je is. Vol zijn van God is belangrijker dan vol zijn van verdriet. Ook al is het laatste veel gemakkelijker.

Verdriet kan er voor zorgen dat het licht uitgaat. Dat je ook de Geest van God in jou dooft. Dat kan blijkbaar want Paulus waarschuwt er ook voor in 1 Tessalonicensen 5:19 :

Doof het vuur van de Heilige Geest in jullie binnenste niet uit

En tegelijk is het goed om verdriet toe te staan en er dwars door heen te gaan. Maar als je het gevoel hebt dat je vastloopt en dat het erg lang geleden is dat het licht was in je leven is het wel tijd om in te grijpen.

Marinus van de Berg heeft er een mooie boekje over geschreven. Misschien een mooi moment om het aan te schaffen in deze cadeautjestijd. Ik doel vooral op het boekje ‘Rouwen in de tijd’ maar via deze link kan je ook zijn andere boekjes bekijken en aanschaffen.

Deze blog schreef ik in het kader van de #bloghop van de christelijke webbloggers (die niet meer bestaat). Maar anders had ik hem waarschijnlijk ook geschreven. Wil je alle inzendingen zien, dan kan dat op de site van Johanneke.

Bewaren

volg mij!

Chiel Voerman

Freelancer en communicatiemedewerker at Chiel Voerman en Stuk Verder Schrijven
Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil losmaken, maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken. Kijk ook op www.stukverderschrijven.nl
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Vertel het verder!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *