Droomkerk

Wat is nou jouw droomkerk? Vanochtend in de kerkdienst kregen we de droomkerk van onze dominee te zien. Mooie droom. Lijkt flink op de kerk van Handelingen 2. En eigenlijk lijkt die droom wel op wat ik vroeger droomde over de kerk. Zal ik mijn droomkerk van vroeger en nu eens vertellen? Pas op, dit is zo’n blog waarbij ik na het publiceren nog 1oo andere dingen kan verzinnen. Dus ga niet reageren met: en dit dan? En dat dan? Dit hoeft niet compleet te zijn. Sterker nog, ik ga jou een vraag stellen aan het eind.

Mijn droomkerk van vroeger

Vroeger was ik niet zo bijster tevreden over de kerk waar ik naar toe ging. Maar onderdeel van die kerk was ook de gedachte dat je ‘blijft op de plek waar God je gesteld heeft’. Een beetje uit de context gerukte Bijbelse gedachte.

In de tijd van deze droom was ik wat ambivalent in wat ik precies met mijn leven wilde. Ik had de SPH gedaan ondertussen en wilde jongerenwerker worden. Ik wilde een opleiding kerkelijk jongerenwerk gaan doen. Ik wilde ook wel theologie gaan studeren. Maar steeds zat die kerk daartussen: hier zou ik niet kunnen werken.

Toen ontstond mijn droomkerk: de kerk als rustplaats én activiteitencentrum tegelijk. Een plek waar ik (ja, ik was op zoek naar werk) een soort kerkelijke werker in de rol van koster, gastheer en coach was. Wat had ik bedacht:

  • Sociale activering; met oude mensen, voortijdig schoolverlaters werklozen, arbeidsongeschikten en mensen met burn-out alle werkzaamheden doen in en rond de kerk: tuin, kerkblaadje maken, schoonmaken, gastheer zijn bij vergaderingen etc.
  • Ontmoetingscentrum: inloophuis voor senioren, jongeren en mensen met tijd te veel. Samen auto’s wassen en grasmaaien etc.
  • Studiecentrum: jongeren mochten komen studeren als dat thuis niet goed lukte omdat ouders afwezig waren of vanwege concentratie- en studieproblemen. (Hier zat ook een stukje verdienmodel natuurlijk)
  • Coaching tijdens het werken: mensen zouden op afspraak langskomen en dan gingen we rustig de stoelen soppen terwijl we een goed gesprek voerden.

Verder zat er nog bij:

  • Op vaste tijden rust en stilte
  • Op vaste tijden lekker muziek
  • Op vaste tijden mochten jongeren zonder instrumenten lekker in de kerk komen spelen.

En wat mitsen en maren natuurlijk:

  • De kerk stond op een onmogelijke plek in de wijk
  • De grindstenen (nu weet je gelijk van welke kerkgenootschap dit was :-)) doen zeer aan je ogen, heel fout voor prikkelgevoelige mensen.
  • Het salaris: waar zou ik van moeten leven?

Ach ja, dat was vroeger.

Mijn droomkerk nu

Maar die droomkerk was helemaal niet zo gek. Nu zo’n twintig jaar later zijn er overal dit soort initiatieven en kan je met de juiste subsidies mensen met een arbeidsbeperking aan het werk helpen. Pgb’s zijn in te passen en vrijwilligerswerk kan tegenwoordig worden afgekocht. Dus eigenlijk is het plan best haalbaar.

Ik zou nu nog best mee willen werken aan zo’n open kerk maar dan meer in de vorm van een ontmoetingscentrum en zzp werkruimte. Niet een ‘kom maar binnen waaien’ plek maar een ‘kom maar binnen als je iets komt brengen of als je iets nodig hebt’. Ook het sociale werk moet zijn eigen geld kunnen verdienen tegenwoordig en daar is ook niets mis mee.

Hulp bieden is fijn en tof. Maar waarom zou je terwijl een coach jouw sollicitatiebrief bekijkt niet even de vaatwasser uitruimen? En als iemand even je band plakt op de ‘technische mannen en vrouwendag’ dan kan je toch best even de bladeren vegen op de parkeerplaats?

En verder werken er gewoon een paar mannen en vrouwen als kleine zelfstandige in het kerkgebouw. Maar ze zijn wel beschikbaar voor een praatje. Want het zijn sociale ondernemers die bezoekers echt verder kunnen helpen met een coachingsvraag, een loopbaanvraag, een pastorale vraag, een vraag van een jongere over zijn thuissituatie of over zichzelf, studie, relaties etc. En natuurlijk een dominee of kerkelijk werker die beschikbaar zijn voor gesprek en tussendoor kerkdiensten voorbereiden.

Even aanwaaien voor een praatje en een kop koffie kan alleen (wel van harte welkom!) tijdens koffietijd. Daarna mag je blijven als je lekker je handen uit de mouwen steekt: vegen, ramen wassen, kerkblad in elkaar zetten, kerkblad rondbrengen met een groepje (want vanwege de AVG mag een kerkblad niet zo lang meer onbeheerd in de hal van een kerk liggen). Wil je niets doen, dan is de pauze voor de rest voorbij en ga jij lekker ergens anders vervelen.

(ik geloof namelijk in gerichte gastvrijheid: je bent altijd welkom is voor mij hetzelfde als ‘het maakt me niet of je wel of niet komt. Woensdag heb ik tijd voor je, is voor mij een uitnodiging)

‘s Avonds is er altijd wat te doen in deze droomkerk. Een keer een open oefenavond van de muziekgroep, samen eten voor mensen die alleen wonen bijvoorbeeld. Of een gespreksavond voor ouders van pubers, een gespreksavond voor ouders met ‘bijzondere’ kinderen.

En op zondagmiddag is de kerk principieel gesloten. Omdat iedereen dan tot rust kan komen en mensen kan ontmoeten. Gezinsleden bijvoorbeeld.

En natuurlijk ook

  • Echt iets verwachten van God en van onszelf
  • Iedere zondag God aanbidden zodat we voller worden van God
  • Korte directe preken (hoeft niet door een dominee per se)
  • Lekkere muziek
  • Directe liederen
  • Op vaste tijden ook stiltediensten
  • Geen studentikoze gewoontes meer

Wil ik dit echt?

Deels wel. Ik wil best één van die zzp’ers zijn die aanwezig is in het gebouw. Het fijne van dit plan vind ik dat het niet de hele dag is. Niet alles altijd. Niet iedereen altijd en alles. Maar gewoon gedoseerd ieder sluit aan bij zijn persoonlijke roeping en opdracht in het leven. Dan kost het ook minder energie en komt het tot z’n recht.

Wat is jouw droomkerk?

heerlijk dromen zonder over haalbaarheid na te denken. Maar ik hou er nu mee op. Jij mag verder: hoe ziet jouw droomkerk eruit? Dat gesprek hoeven we niet alleen in onze gemeente te voeren na de zomervakantie. Kan ook gewoon hier toch? Als je van mijn gemeente bent, nog leuker als je reageert! Hoeft niet een af plan te zijn. Een brainstorm is genoeg.

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

4 gedachten over “Droomkerk

  • juni 20, 2018 om 10:03 am
    Permalink

    In mijn droomkerk hoort iedereen erbij, niet alleen van buiten, ook van binnenin de kerk, want je kunt je eenzaam voelen temidden van druk bezige mensen.
    En verder is er veel meer ruimte voor kinderen en jongeren, de dienst nu is zo gericht op volwassenen. Terwijl Jezus zelf kinderen in het middelpunt zet. Dus de ervaring van de ouderen, het geloof van de kinderen en de kracht van de jeugd bundelen om tot Zijn eer kerk te zijn.

    Beantwoorden
    • juni 30, 2018 om 7:03 pm
      Permalink

      Mooi dat iedereen er bij hoort in jouw droomkerk. En ‘wees als een kind’ zit volgens mij niet zozeer in het kind centraal stellen (volgens mij is daar maar één verhaal van) (al bracht een jongetje het brood en de vissen mee) maar vooral vertrouwen als een kind. Dus geen dogma’s en geen regels om je aan vast te houden.

      Beantwoorden
  • augustus 7, 2018 om 8:08 pm
    Permalink

    Tof om dit te lezen Chiel! Dat ontmoetingscentrum en elkaar helpen pas ook behoorlijk bij mijn droomkerk.

    En daarnaast: delen met wie te kort komt, ruimte voor stilte en aanbidding, elke dag open.

    Als je ooit zo’n droomkerk start, wil ik er zeker aan meehelpen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *