Dat God de eer krijgt, daar gaat het om

Zoals in een van de reacties op mijn vorige blog ook gesteld werd gaat het erom dat God de eer krijgt binnen een kerk en binnen een kerkdienst. Daar ben ik het echt heel erg mee eens.

En tegelijk, dit is een hele lastige. Want waarmee eren we God dan precies?

Worden als een kind

Dit weekend was in onze kerkdienst het thema ‘de kleinste is de grootste’ het thema. Ik was er zelf niet in de dienst, dus ik kan er niet op aansluiten. Maar ik kan wel de link leggen naar de Bijbeltekst: worden als een kind (Matt. 18). Zoals altijd gaan mijn gedachten hun eigen weg of ik wel of niet in een kerkdienst zit, dus dat maakt niet veel uit.

Worden als een kind is volgens mij de grote volwassen man die lekker met LEGO zit te spelen en zich daar helemaal in kan verliezen. Kind met de kinderen. Heerlijk in het moment, genieten van constructie, kleur en het gezelschap van andere kinderen. Of die ouders die op zondagavond heerlijk aan het kleuren zijn samen met alle andere kinderen. Niets verwachten en tegelijk alles verwachten. Nergens zijn en tegelijk overal zijn. Openstellen voor het moment. Je afhankelijk moeten opstellen van een ander omdat je niet anders kán!

Volgens mij bedoelt Jezus dat met worden als een kind. Als je je afhankelijk weet van God, dan ben je belangrijk in Gods koninkrijk, en kan je daar een grote plek innemen. Omdat het Koninkrijk van God er is voor mensen die niets van zichzelf verwachten maar alles van Hem.

Het is dus vooral een houding waar we God mee eren.

Juist gevoelige mensen en snelle denkers zijn als een kind

Als snelle denker én prikkelgevoelig mens herken ik mij heel erg in een kind. Ik sta heel erg open voor nieuwe indrukken en ik wil graag nieuwe dingen leren. Soms heb ik wat drempelvrees en heb ik het uitgangspunt dat ik het liefst met mijn benen op de grond blijf staan.

Betweter en eigenwijs, dat woord horen mensen die snel denken en af en toe eens voor hun mening uitkomen vaak. Maar dat zijn ‘we’ helemaal niet. ‘We’ zijn impulsief en flappen er snel wat uit. Steeds omdat we verwachten dat iedereen open staat voor nieuwe input. Maar dat is niet zo. De meeste mensen vinden het fijn om niet teveel overhoop te halen en houden dingen graag bij het oude. Terwijl je er best vanuit kan gaan dat als we iets zeggen het meestal ook echt kan. Of zou moeten kunnen. Of op z’n minst een flinke droom kan zijn waar we met elkaar achteraan kunnen gaan. Omdat ‘we’ in de weg lopen worden we ervaren als betweters en eigenwijs.
Als een kind verwachten we steeds dat wat we zeggen goed opgevangen wordt.

Als een kind op de eerst rij van de kerk

Ik wil niets liever dan als een kind verwachtingsvol op de eerste rij in de kerk zitten om God de eer te geven en om van Hem te ontvangen. En ik hou helemaal niet van de teleurstelling die er vaak is omdat mijn verwachting niet beantwoord wordt. Is die teleurstelling de schuld van de muziek? Van de dominee? Van de mensen om mij heen? Nee, er is geen schuld: het gebeurt gewoon.

In mijn jonge leven 🙂 heb ik al veel verschillende geloofsbelevingsomgevingen gezien en ik heb echt wel veel gelezen in mijn zoektocht naar hoe een leven met God eruit zou kunnen zien. En het zou zo gaaf zijn als uit al die ervaringen ingrediënten terug zouden kunnen komen in het kerkleven en in mijn geloofsleven. Dan zou het kloppen voor zover het op deze aarde kloppen kan. Zoveel aha-erlebnissen gehad die dan gelijk ook de afstand tussen anderen vergroten, al was het alleen in mijn hoofd. En toch verwacht je steeds weer dat iedereen dit heeft meegemaakt en heeft doorleefd.

Omdat ik zoveel moois heb gezien en andere dingen bewust aan de kant heb gezet ontstaat er soms teleurstelling. Omdat het voor mijn gevoel soms rijker kan, mooier. Soms ook tactischer; met een SPH-diploma ben je er ook wel op getraind om omstandigheden naar je hand te zetten zodat het uitkomen van doelen versneld kan worden. En ja, door mijn verschillende werkplekken luister ik ook vaak met de oren van anderen.

Dat God de eer krijgt en niet wij de pijn

En als ik schrijf dat het soms mooier en rijker kan, bedoel ik niet dat het zo moet gaan als ik het wil hebben. Maar wel dat het pijn doet als ik een afstand voel naar andere mensen die op een andere manier in het geloof staan. En dan mis ik die sing-in avonden in een van mijn eerdere kerken waar echt iets gebeurde op zo’n avond. Dan mis ik die recht uit het hart overwinningspreken uit de evangelische gemeente omdat ze moed geven en ons weer strijdbaar maakten. Dan mis ik het lekkere zingen en prijzen dat je met heel je lichaam kon doen omdat je niet onder de muziek uit kon. En dan doet het pijn als je in een gesprek merkt dat die ander helemaal niet nadenkt over hoe zijn dagelijks leven met God eruit zou kunnen zien. Dan voel je kilte als iemand alleen de ‘goede antwoorden’ geeft zoals hij ze geleerd heeft van zijn ouders. In mijn blog ‘Hoe zou de kerk moeten zijn‘ zet ik een paar van die meegepikt ingrediënten op een rij.

Het gaat erom dat God de eer krijgt in ons leven en dus ook in de kerk. Als wij klein zijn (met behoud van onze waarde, want we zijn parels een kinderen van God immers) kan God door ons heen werken en kunnen we de vrucht van de Geest in ons leven herkennen. En tegelijk kan het niet in deze volgorde: we kunnen alleen onszelf aan de kant zetten als daar iemand anders voor in de plaats komt. Niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. Eerder schreef ik in een blog daarover dat ik God het meest ervaar op de momenten die niet kloppen. Omdat ik voel dat ik daar een taak heb.

Waarmee eren we God precies?

Ik denk dat we God vooral eren door zijn aanwezigheid te zoeken en Hem de lof te brengen die Hij verdient. Ik denk dat we Hem eren door zijn Zoon te aanvaarden als redder en koning. Dat is wat Hij wil tenslotte: dat mensen Hem kennen zoals Hij is. In mijn ogen is het zonde van de tijd om tijdens een kerkdienst bezig te zijn met andere dingen. Omdat aan allerlei andere invullingen haken en ogen zitten. Een kerkdienst is denk ik niet bedoeld om elkaar op fouten te wijzen. Of om organisatorische dingen te regelen. Een gebed is er niet voor om God te vertellen wat we allemaal gedaan hebben deze week en welke operaties gezegend moeten worden de komende week.

Dat mensen Hem kennen zoals Hij is, dat is het doel. Daarom moeten we in kerkdiensten alleen maar vertellen wie Hij is en wie wij zijn. Niet hoe God niet is en hoe wij zouden moeten zijn. Want dat staat geloven in de weg. Omdat er dan altijd aannames zijn die niet kloppen, generalisaties die ongepast zijn, ervaringen die niet iedereen deelt.

Dan is er ruis die ervoor zorgt dat we onze openheid verdwijnt, dat we in ons hoofd gaan nadenken over de dingen die niet kloppen, wat er beter zou kunnen, etc.

De kerk zit soms in de weg schreef ik. En dan moet ik ook denken aan het blog waarin ik schreef ‘de beste manier van denken is doen’. Dat blog met de wat prikkelende titel ‘Jongeren in de kerk wachten tot de preek voorbij is’ die eigenlijk over volwassenen ging. De volwassenen zijn begonnen met wachten tot de preek voorbij is, niet de jongeren.

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

  • Gedachtenspinsels rond de gedachte 'de kerk zit geloven in de weg'. Iedereen die mij kent weet hoe het bij mij werkt. Beetje scherp en nooit…
  • In het Nederlands Dagblad van 9 juni 2018 doet Chiel Smaling wat aanbevelingen voor kerken als het gaat om kerk en jongeren. Hij heeft met…
  • Mijn blog/recensie over het boek 'Zo zijn onze manieren' kreeg dezelfde reacties als het boek zelf steeds gekregen heeft. Daarom na een wat feitelijk verslag…

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

2 gedachten over “Dat God de eer krijgt, daar gaat het om

  • oktober 26, 2018 om 9:46 pm
    Permalink

    Hoi Chiel, dank voor wederom een interessante blog. Ik kan je blogs wel waarderen en herken je manier van denken. En snap nu de haken en ogen waarover je het had. Wie Hij is en wie wij zijn, ja van mij mag het ook zo simpel. En dan met een doorgetrokken lijn naar menselijke relaties. Waarbij we dan dezelfde principes hanteren. Wie is Hij voor mij en hoe kijk ik van daaruit naar mijn medemens? Dat zou toch fantastisch zijn, als het zo simpel zou kunnen. Want mogen doet het al. God wil niets liever!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Jij kan mij vast helpen!

Helaas kan mijn jaarcontract om financiële redenen niet verlengd worden. Ik werk nu als part-time online communicatiemedewerker voor een goed doel/patiëntenvereniging en ik zou het leuk vinden om nog een paar jaar in zo’n soort functie te werken.

Jij kent mijn blogs en dus ook mijn manier van denken. Als je een plek weet waar ik een rol kan spelen? Ik hoor graag van je! chiel@chielvoerman.nl