Een dag om het leven te vieren

Het is Eerste Paasdag vandaag. Bij uitstek de dag om het leven te vieren. Jezus heeft de dood overwonnen en doordat hij gehoorzaamde tot in de dood is de relatie met God en de mensen weer herstelt. En alles in ons leven mag in het teken staan van het Leven dat Jezus biedt. Vandaag vallen mij drie ‘vieringen’ op. Buiten in het publieke gebied.

Vier het leven met hen die ons voorgingen

In onze kerk lijkt het een traditie te worden om bij het krieken van de morgen op de begraafplaats stil te staan bij de Opstanding van Jezus. Met hen die ons voorgingen, heel letterlijk. Door een ronde te maken op de begraafplaats langs voor onze gemeente bekende overledenen. Bij ieder graf wordt een kort woord gesproken en een lied gezongen.

Vorig jaar waren we erbij, dit jaar ervoor gekozen om nog even thuis te blijven en aan te haken bij het paasontbijt. Omdat de kinderen het idee van ‘vier het leven’ iets te vrolijk doen op dat ochtenduur. Zonder hen blijft de verstilde (ook dankbaarheid kan verstild zijn) sfeer langer hangen.

Vier het leven met hen die je lief zijn

In het verlengde van onze straat hangen de Turkse en Nederlandse vlag al een paar dagen gebroederlijk aan een woning te wapperen. Vandaag klinken de vrolijke traditionele geluiden van een feest. De auto’s staan dubbel geparkeerd en de gasten zijn netjes gekleed en vrolijk. De huizen lopen leeg en mensen hangen uit de ramen van het appartementencomplex tegenover ons.

Mooi dat je deze dag om het leven te vieren uitbuit met al de mensen die je lief zijn.

Vier het Leven met de hele wereld

Vanmiddag is een afvaardiging van ons gezin naar de paaszang in de haven. Samen met alle gelovigen even echt die kerkmuren verlaten en met elkaar de grote gemene deler delen: de opgestane Heer. En wat zou het mooi zijn als daar dan weer mensen aanhaken met al die gelovigen.

Voor mij altijd zo’n moment dat ik hoop dat ikzelf en al die andere mensen weer moed krijgen om ons geloof te delen met anderen die God nog niet kennen. Soms lijkt het zo hypocriet om alleen op hoogtijdagen naar buiten te komen met je geloof.

Ongemakkelijk

Zo’n Turks feest geeft mij ergens een ongemakkelijk gevoel. Want wat durven ze lekker de ruimte in te nemen eigenlijk.  Durven we dat als christenen ook of zijn we dan gelijk belerend en irritant voor andere mensen. (Ik vind christenen vaak irritant op straat).

Ja ik weet het die christenen in de haven en op het kerkhof nemen ook de ruimte in. En toch, soms schaam ik mij er wel voor om mee te doen. Herken je dat? Wat als iemand langs komt, kan ik dan heel vrolijk en vrij vertellen waarom ik sta te zingen? Zodat die ander erdoor geraakt wordt en kan aanhaken? Of blijft het een besloten bijeenkomst net als die Turkse bruiloft? Iedereen is weer vertrokken en het is alsof er niets gebeurd is.

Ik bedacht mij ineens dat niet – christenen vaak veel toleranter zijn dan wel-christenen. Mensen vieren Pasen met eieren en een hoop gele accessoires omdat ze ook iets willen maken van onze christelijke feestdag. Dat doen ze allemaal maar. De hele maand december luisteren ze naar kerstliedjes terwijl ze inhoudelijk niets met kerst hebben. We lopen met een groot kruis door de Bijlmer (en al die andere plaatsen) en mensen tolereren dat gewoon. Het zijn juist de christenen die er problemen mee hebben.

Ach, wat een mooie dag om het Leven te vieren: de Heer is waarlijk opgestaan, Halleluja.

Chiel Voerman
volg mij!

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.
Chiel Voerman
volg mij!

Latest posts by Chiel Voerman (see all)

Related Posts

  • Toen Hij Jeruzalem voor zich zag liggen, begon hij te huilen over het lot van de stad. Hij zei: "had ook jij deze dag maar…
  • Hoe zat het ook al weer. Van sommige kerkmomenten krijg ik zo'n vreselijke kerkelijke chaos in mijn hoofd dat ik het weer op een rijtje…
  • Soms staat de muziek aan terwijl je er eigenlijk helemaal niet naar luistert. Stom toch, zonde van de elektriciteit. Toch gewoon aan laten staan, want…

Chiel Voerman

Echtgenoot | Vader | Christen | Blogger | Communicatiemedewerker. Ik vind het leuk om met van alles en nog wat bezig te zijn. De rode lijn is steeds dat ik wil maximaliseren en inspireren. Wat goed is nog mooier maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *